Festival di Buki di Mucha 2002 Aruba

Op de foto zie je ons hele reisgezelschap, tijdens de feestelijke afsluiting op basisschool De Schakel:

v.l.n. r. staand: Anton van der Kolk, Astrid Britten, Ariadne Faries, Franklin Wilson, Peter Vervloed, Toon Tellegen, Jackie Bernabela, Joke Gerritsen, Desiree Correa
v.l.n.r. zittend/liggend: Jacques Thönissen, Ruud Bosch, Jet Boeke, ikzelf, Tio Ali

Zon, zee, strand, een verkoelende wind, maar vooral ook hart- en zielverwarmende kinderen. Wat was het een feest, de twee weken op Aruba voor het jaarlijkse Kinderboekenfestival van de Stichting Nana. Van 15-27 november was ik er te gast samen met andere schrijvers, tekenaars en vertellers voor kinderen.
In die periode bezocht ik 30 schoolklassen, elke dag twee of drie verschillende scholen. Hard werken dus ook, maar dat vergat ik als ik voor die groepen stond.
In de lagere klassen moest ik soms erg mijn best doen om mijn verhaal duidelijk te maken. De kinderen op Aruba krijgen pas in groep 3 les in het Nederlands. Dus heb ik mijn verhalen nagespeeld, overdreven, hebben we gezongen en heb ik natuurlijk gejongleerd. Dat vonden de kinderen telkens wel het klapstuk van mijn bezoek. Mijn schoolbezoeken in Nederland worden nu zeker anders, die kunnen ook nog veel leuker.
Elke ochtend werden we al vroeg opgehaald in het hotel, iedere schrijver had zijn of haar eigen begeleider van de bibliotheek. Die zorgde dat we op de goede school in de goede klas terechtkwamen. De kinderen op Aruba beginnen meestal al voor acht uur op school. Dan is het nog niet zo warm. 's Middags hebben ze vrij. In de scholen is het meestal rumoeriger dan in Nederland. Dat komt omdat de ramen en deuren tegen elkaar openstaan voor een beetje verkoeling. De kinderen zijn vaak wel rustiger. Ze zijn gewend om pas hun mond open te doen als hen iets gevraagd wordt. Soms kostte het even tijd voordat ze iets durfden te vragen. Maar uiteindelijk kwamen de vragen dan toch: welk eten ik lekker vind (sinds Aruba horen ook 'pastechi's' bij mijn lievelingsgerechten), wat ik van Aruba vind en wat er nou zo leuk is aan schrijven. Die vraag komt bijna altijd als ik vertel over al die verschillende versies van mijn boeken. Telkens maar weer opnieuw tot het dan eindelijk goed is.
Ik heb de kinderen kennis laten maken met Hanneke, die bang is om naar de zwemles te gaan en in het bos het zwijntje Evertje ontmoet. Stijn Klein hebben ze gezien met zijn ellenlange vriend Jelle bij de Wensbus en de stoere oppas Sjoerd die doodsbang wordt.
Zij hebben voor mij welkomstliedjes gezongen over 'Mi dushi capitan'. Aruba had hetzelfde thema van de kinderboekenweek, over boten en over de zee. Samen hebben we Berend Botje gezongen, zij in het Papiaments en ik in het Nederlands. En natuurlijk hebben we samen met Hanneke gezongen 'Ik ben niet bang voor de wilde dieren, in het bos.'
'In het bos' is trouwens het thema van de Kinderboekenweek 2003.
Op Aruba is geen bos, maar de mensen van de scholen en de bibliotheek geven er ongetwijfeld weer hun eigen aanvulling aan. Dat is ook het leuke van Aruba. Als oud stukje Nederland was het voor mij een beetje vertrouwd, maar gelukkig ook verrassend nieuw en gewoon zichzelf.
Een klein stukje van mezelf is achtergebleven op Aruba. Misschien ga ik het nog wel eens ophalen.

naar boven terug