Verkeer

Vegen licht
rukken aan mijn netvlies
en rekken ook
zichzelf uit.
Als bewogen beelden
door te weinig adem
om snelheid bij te benen.
Een paarse bol
tolt door mijn pupil
en kietelt mij tot een giechel.
| | | | | | |

The boy from Ipanema

Zijn stem swingt
als zijn heupen.
Maar het zijn vooral
zijn ogen.

Met ogen vol warmte
van dáár,
waar de mensen weten
wat leven is,
hoe leven voelt
kijkt hij me aan.

Zoals hij even later
met fluwelen boortjes
binnendringt
in háár ziel,
en in haar hart.
Daarna bij haar,
bij haar
en bij haar.

En allemaal dansen we
voor hem
de Hollandse
schonkigheid
uit ons lijf.

naar boven terug

Alle teksten copyright Annie van Gansewinkel