Onrust

Met het puntig staal
boor ik naar het diepst
van mijn gedachten.

Het hardmetaal splijt,
weet van wijken.
Komt als een wichelroede
onrust op het spoor.
| | | | | | |

Groot meisje

Het is niet eens
die wat bange blik
waarmee ze schichtig
haar weg zoekt in het
grote-mensen-verkeer.

Het is niet eens
dat tengere lijfje
op die
veel te grote fiets.

Wat haar
met haar elf jaar
zo kwetsbaar maakt,
is de knuffelbeer
die aan haar rugzak
bungelt.

naar boven terug

Alle teksten copyright Annie van Gansewinkel