Elke week
een keer of drie
het koffertje
achter op zijn fiets.
Tussen zijn
en haar woning.
Je roest niet vast
in een
lat-relatie.
| | | | | | |

Onrust

Met het puntig staal
boor ik naar het diepst
van mijn gedachten.

Het hardmetaal splijt,
weet van wijken.
Komt als een wichelroede
onrust op het spoor.

naar boven terug

Alle teksten copyright Annie van Gansewinkel