|
Heimwieë, zieëwieë
Inzending Veldeke Literatuurpriês 2004, thema Apart
Oetbîngel
Miene geboeërtegrónd és Wieërt, uut daen aerd bin ich getrókke.
Mer ich waer oppernoets gebore op 't stránd, det vloeibare scheît tösse zieë en lánd. 't Stránd van Egmond aan Zieë és speciaal 't stránd van mich.
Woeën ich daorum al zoeë langk d'r zjuust tössenin en pendel ich dan heejhaer, dan daohaer?
In mien LAT-relatie feimel ich met Wieërt en met 't stránd: vae Laeve Apaart en Toch same. Vör alzelaeve onger eur beî-je in mien hert.
1.
Ich heb twieë leefdjes:
Wieërt en de zieë.
Verlánge en misse
huuëre beej deindanger,
zoeë wi-j zeuj huuëre beej mich.
Laeve met d'n eine
és laeve zonger d'n angere,
és noeëts gelökkig?
Of blieftj 't zoeëdoondje
draaglik, di-j pien?
Ich kan gein twieë hiere dene,
de graaf van Horne en dae van Egmond,
of ich verlees,
zjuust wi-j zeuj,
miene kóp.
2.
Tówval es maakbaar
De graaf van Wieërt en dae van Egmond
wore waopebreurs
tot in eure doeëd.
De moder van de graaf van Horne,
Philippe de Montmorency,
oftewaal Philips van Horne,
oftewaal de graaf van Horne of van Hoorn,
zien moder dus, woor Anna van Egmond.
De geschiedenis bingtj di-j twieë grave.
De toekomst zooj mich binge aan eur.
Nog ein kleinigheid in 't leecht van de ieëuwigheid:
de twieëdje vader van de graaf hedje Jan
en zien moder Anna,
name zjuust wi-j beej mien aojers.
Wieët gezochtj ammaol?
Beschiens verbing ich mer al te gaer
lienkes uut 't verleje
um mier boeëm te gaeve
aan mien heden.
3.
Kestiëel
De kestieëlhiere van mien zandkestieël
zeen al ieëuwe weg, doeëd
en zelfs van eur dinkendj deil ontdaon,
op 'ne merrentj in Bels
as publieke ammezasie.
De graaf van Horne,
de ophaalbrök opgehaaldj,
d'n hieër keumtj neet mier toeës.
Mer daen angere, dae van Egmond,
dae zien veuttraej naoleet
woeë ich, haost vief ieëuwe later,
mien veut zet,
op 't stránd van Egmond aan Zieë,
dae bingtj os nog allewiel.
Ein anachronistische dri-jhooksrelatie van
de graaf van Horne, dae van Egmond en mich.
Te platonisch daobeej um postuum necrofiel te zeen.
4.
Gruuëts
De veurtoeëre van Wieërt hetj Martinus,
de boulevard hetj Verleefdje Laantje,
de duine heite Wieërter Berg
en de zieë hetj de Knaal.
De vessersvrow neumtj zich Antje van de Stasie,
de bezûndjerste strandvondst és d'n gouwe Rog,
en eb en vloed maaktj de sluis beej 16 hielemaol zelf.
5.
Dánse van plezeer,
floddere wi-j ein snuffeltér,
róndscherre wi-j ein strándluiperke,
alles mein ich te kinne op 't stránd.
Mer op 't water
mis ich zieëbein
en in 't water
mis ich vlömme.
Op 't stránd
hoof ich tenminste neet te zwömme.
6. Strándlaeve
Sûmpel spaaj, strándbal, handdook,
bloeëte en halfbloeëte
roeëdverbördje en halfgebarbecuede minse,
di-j zich inéns weer in mansluj en vröwluj splitse.
Vette wâlm van zonnebrand
dae as mosterd nao 't aete,
want de zon weurtj waal zoeë heît gegaete
as zeuj weurtj opgedeendj.
Factor 95 bloktj alle hitst van boete,
mer de bölles stiet op springe,
wiltj te völ en
dri-j waeke vekânsie bre-jje neet recht
waat 'n alik jaor scheif luiptj.
Nein, det zoeëmers stránd pasj mich neet zoeë.
Ich haoj mier van de bieëtendje kaoj,
daen inkele zonderling
dae ouch bêrrevers oeëver 't stránd huppeltj,
allewaal 't tuintj of hae zien voottraej
veurgood wiltj implantiere
in 't zánd.
Mer niks blieftj.
Waat vandaag stieëvig stieët
es merge al oeëverspeuldj
doer oeëvermerge.
De zieë goesj zien schieëme vuruut.
Ich haoj van de haarde windj
dae mich eigenlik neet doeër wiltj laote
en mich toch inselkes towlieëtj op 't stránd.
Mer neet mier en neet wiejer
as 't menier de windj beleeftj.
Hae hiltj d'r van um mich
op zien illusies mej te drage
tot hae 't gezieëmel met mien tieër emoties käök és
en mich zónger compassie
op ein krib kwaktj.
Ich haoj van de kluuër van de zieë
di-j mich 't alik palet van 't laeve vuurschildertj.
Grieës, greun, broeën, roze en blauw,
en ál waat dao tössen zitj.
Ich haoj van de stöm van de zieë
di-j vör mich alle registers oeëpetrektj.
Zeuj fluustertj, snoeëtertj, knoeëtertj,
gaandeltj, dondertj
en steltj mich dan weer geröstj:
stillekesaan, maegdje.
Ich haoj van de ruuëk van de zieë,
van oeëlie, vörse vés, nötte vés
en triljarden zuurstofatomen,
di-j ich ammaol moog aomen.
Met groeëte happe, tot ich licht waer in miene kop,
lieëg van laeve,
los van last.
Ich schöddel mien schouwers,
strék miene rök,
höf miene kóp.
Ich gaon trök,
kan ál weer aan.
7.
Oeëts
Oeëts, doeëzendje jaore haer,
loog Wieërt in zieë,
loog Wieërt aan zieë.
't Water trók zich trök
en lagt zich veur oeëze kust
wi-j 'ne trówe hónd,
dae oeëtij-je grouweltj,
oeëtij-je bitj
en op 't indj
zich verbuuësj en doeërbitj.
Want oeëts keumtj miene droum uut
en ligtj Wieërt weer aan zieë.
Mer 't és eine zwerte droum.
As vae minse, met ál waat vae kinne,
d'r 'ne nog groeëtere petiek van make,
smeltj de ieëskap nog drieë-er
en leegtj de zieë zich weer
aan de veut van Limburg, van Wieërt,
tot zeuj jônkertj en dan waers doerbitj.
Wieërt gleitj wied eweg
in de sleîp van Atlantis.
8.
Heimwieë, zieëwieë
Mien heimwieë
nao zieë en nao Wieërt
speultj aaf en aan,
aaf en aan,
aan en
uut.
 naar boven  terug
|
|
|
|
|
|
|
|
|
